periodes

Er zijn van die periodes in mijn leven, die in mijn geheugen gegrift staan, zoals de pesterijen op school, de scheiding van mijn ouders in de zomer van 1988, de vervelende periode na de scheiding van mijn ouders, samenwonen in oktober 1994, trouwen op 6 juni 1997, huisje kopen in oktober 1997, zwanger in juni 2000 en een miskraam in september 2000, wederom zwanger in oktober 2000 en de geboorte van Romy op 8 juni 2001. Dat laatste klinkt natuurlijk allemaal leuk, maar nog steeds word ik achtervolgd, door de boze geesten uit juist die periode.
Nadat ik de miskraam kreeg in september 2000, ben ik even in een gat gevallen. Ik was daar echt kapot van.
Toen ik snel daarna zwanger raakte van Romy, was ik ontzettend blij, maar mijn omgeving niet, zij waren gematigd positief; eerst maar afwachten. Mijn blijdschap sloeg al snel om in onzekerheid, want het kon natuurlijk weer fout gaan. Ik kon het toen alleen nog maar hebben over mijn zwangerschap. Mijn omgeving werd er langzamerhand schijtziek van. Ik had een zwangerschap vol met gebreken, zoals een instabiel bekken, dat juist niet aktief was als ik mij weer eens ziek meldde.
Het leek wel psychisch. Mensen geloofden mij niet, en vonden mij een aansteller, terwijl het toch een ontzettende pijn deed als ik werkte. Ik voelde mij in de steek gelaten door alles en iedereen. Toen ik na 26 weken een hoge bloeddruk kreeg, en heel veel vocht vast ging houden, voelde ik mij nog ongelukkiger. Ik moest rust houden, maar niets hielp. Toen ik na 34 weken zwangerschap op 11 mei een kilo per dag aan kwam, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ik voelde mij ziek, dik en lelijk. En de visite stak het dik-zijn ook niet onder stoelen of banken. Ze schrokken zich wild als ze mij, met mijn Nutty proffessor voeten zagen, waardoor ik mij nog slechter voelde.
Ik kreeg medicatie tegen de hoge bloeddruk, maar die wilde niet zakken, een bloeddruk van 160/110 begon normaal te worden. Uiteindelijk kon ik niet meer lopen, omdat er een zenuw in mijn been was afgekneld door het vocht. Visite wilde ik niet meer zien, zij konden over niets anders praten dan mijn dikke vette lichaam. Na 4 weken bedrust kreeg ik te horen dat ik een week later een keizersnede zou krijgen, want Romy lag ook nog eens in een stuitligging. Die week duurde een eeuwigheid, en ik woog inmiddels 100 kg, dat is nogal een verschil met de 65 kilo waar ik de zwangerschap mee begon. In die week begon mijn lichaam ook nog eens te protesteren, mijn nieren lieten eiwitten door, en mijn bloedstolling werkte niet meer optimaal. Ik en mijn lichaam waren dan ook blij, dat op 8 juni, na 38 weken zwangerschap, Romy eindelijk gehaald werd.
Wat een roze wolk hoorde te zijn, was één zwarte donderwolk. Ik had ontzettend veel pijn, ik was ziek, er zat vocht achter mijn longen waardoor ik het spaansbenauwd had, ik kon niet lopen, ik lag in mijn eigen stront op de steek en noem maar op, en o ja, ik was ook nog eens moeder.
Iedereen kwam blij binnen om ons nieuwe wondertje te bewonderen, terwijl ik mij zo ongelukkig voelde. Mensen begrepen mij niet, ik hoorde toch blij te zijn?
Toen Romy na een dag ook nog eens blauw aanliep, heb ik mij figuurlijk afgesloten voor haar, ik kwam er in ene achter dat ik haar ook nog eens kon verliezen. Romy moest van mij op de babykamer slapen, zodat ik goed kon slapen en als Wilfred kwam, dan moest hij maar voor haar zorgen, ik had genoeg zorgen voor mijzelf, daar paste Romy echt niet tussen. Bovendien had ik last van paniekaanvallen, die werden afgeschilderd als aanstellerij door de verpleging. Er werd een maatschappelijk werkster bij gehaald, en die zag gelukkig wel de ernst van de situatie in, en ging gelijk met mij aan de slag. Ook de fysiotherapeute die tijdens mijn zwangerschap langs kwam met parafine-zakken, zag dat ik wel wat hulp kon gebruiken. Zij nam mij mee de gang op voor een wandeling, en wat die wandeling voor mij betekende staat voor altijd in mijn geheugen gegrift....;
ik stapte mijn grauwe kamer uit, en zette de eerste stapjes op de gang, het leek alsof er prachtige regenboogkleuren de gang verlichtten, het was alsof ik wakker werd uit een nare droom, waar was ik in hemelsnaam al die tijd geweest? Waarom wist ik niet meer, hoe het echte leven er uit zag? Er liepen mensen op de gang, er was reuring, de zon scheen, ik leefde weer!!! Vanaf dat moment ging het bergopwaarts, en na vijf weken ziekenhuis mocht ik weer naar huis, met mijn prachtige dochter. Helaas was het daarna helemaal geen zonneschijn, maar misschien dat ik jullie daar nog een andere keer mee verveel. Ondanks dat we nu ruim zes jaar verder zijn, staat deze periode mij nog helder voor de geest. Ik moet nog een manier vinden om het te verwerken, want als ik aan deze periode denk, word ik nog altijd verdrietig en het geeft mij een naar gevoel, ik krijg er echt kippenvel van. Toch is er een ook positief puntje aan de zwangerschap en zeker het jaar daarna, het heeft mij veranderd. Ik werd een volwassen vrouw, ik werd verstandig, ik begon open te staan voor andere mensen, ik werd blij, ik werd minder egoïstisch. Ik word nu gewaardeerd om wie ik ben, en als ik soms een beetje terug val in mijn oude gedrag, dan word ik vanzelf even op mijn vingers getikt. Ik ben namelijk net een "molen", zoals iemand mij onlangs noemde, omdat ik altijd aan het malen ben, en die molen moet af en toe even tot bedaren worden geroepen. Ik besef mij steeds vaker hoe gelukkig ik nu ben, met mijn gezin, familie, vrienden en kennissen, en met mijn activiteiten die ik onderneem. Ik hou weer van het leven! En het allerbelangrijkste...Ik ben een goede moeder!