maandag 13 oktober 2003, 15.10 uur

Vandaag is het vier jaar geleden, dat ik iemand voor de eerste keer dood heb zien gaan. Mijn vader verruilde op maandag 13 oktober 2003 om tien over drie in de middag het aardse leven voor het hemelse leven. Omringd door zijn drie dochters en zijn toenmalige vrouw heeft hij zijn laatste adem uitgeblazen in een verpleeghuis in Hoorn. Een aparte ervaring zou ik zeggen. Een beetje spannend, dat wel, ook wel griezelig.

Het is onvoorstelbaar dat iemand stopt met ademen en dat je hart ermee ophoudt en dat je dan ophoudt met leven. Waar gaat je ziel heen? Zweeft hij om ons heen, of is hij op een andere plek? Ik weet het niet, maar ik ben er heilig van overtuigd dat het leven niet ophoudt na de dood.

Mijn vader wilde geen poppenkast na zijn dood en wilde zo snel mogelijk onder de grond, dat was zijn wens. Er kwam geen condoleance, en twee dagen na zijn overlijden lag hij al onder de grond, bovenop een vreemde vrouw...foutje van de uitvaartverzorgster, die had ons niet verteld dat hij het graf zou delen met iemand anders. Heel slordig allemaal!

Persoonlijk vond ik het niet leuk dat er geen condoleance was, en dat er geen mensen afscheid konden nemen en ook heel belangrijk; ons een hart onder de riem konden steken, zoals zijn zus, waar hij al jaren geen goed contact mee onderhield. Zijn zus is één van de liefste mensen op aarde, en zij was er dan ook ziek van dat ze geen afscheid meer heeft kunnen nemen van haar grote broer.

Er werd een houten kruis besteld bij een speciaalzaak, en er werd een houten meeuw in een winkel gevonden, en die prijkt nu op het kruis. Op het kruis zit een koperen plaatje met zijn naam. Hij ligt helemaal achterin het kerkhof. Ik vind het nog steeds droevig hoe het allemaal is vergaan na zijn overlijden.

Na vier jaar mis ik hem nog steeds, het kleine mannetje met zijn zachte hangwangetjes, zijn witte haartjes met gele nicotinelok, zijn klompen, niet te vergeten zijn blauwe schippersmutsje die hij zelfs in huis op had, zijn zongebruinde huid, zijn stinkende sigarettenadem en -vingers, altijd een kopje koffie voor zijn neus, altijd snoepend aan oude kaas en dropjes, en bovenal; zijn beste vriend eeuwig tussen zijn lippen. De vriend die eigenlijk een enorme verrader was, want hij heeft mijn vader ziek gemaakt. Foei, sjekkie!

kaas-tandjes/-kiesjes

Morgen is de grote dag voor Luke en ons. We worden om kwart voor acht in Haarlem verwacht, dus het wordt vroeg rijden, want wij wonen in een file-provincie. Van te voren krijgt hij verdovende pleisters op zijn handen en voet, zodat de prik die hij krijgt voor de ambulante anesthesie minder of niet pijnlijk is. Als hij in slaap is gebracht, worden er foto's van zijn gebit gemaakt en gaan ze beslissen welke tanden/kiezen een kroon krijgen, een zenuwbehandeling krijgen, getrokken worden of in het minst erge geval gevuld moeten worden. Het gaat al met al zo'n drie uur duren.
Mocht je denken na dit gelezen te hebben, hoe hij aan die slechte tanden en kiezen komt? Dan zal ik je nu vertellen, dat wij hier absoluut geen schuld aan hebben, Luke heeft een aandoening aan zijn gebit dat "kaas-tandjes/-kiesjes" heet. Je kan poetsen tot je een ons weegt, maar zijn gebit is zwak. Door deze behandeling te ondergaan wordt zijn gebit alleen maar beter, en zal hij van een hoop problemen in de toekomst af zijn, want deze aandoening heeft de neiging om door te slaan naar het "grote mensengebit". We wachten af!

Zomaar een dag.....

Zomaar een dag.....Het is begin jaren '80.
Mama maakt mij wakker om zeven uur, het is namelijk een schooldag. Mijn zusters zijn al eerder uit bed gegaan om thee te zetten en broodjes te smeren, want zo oneerlijk gaat dat bij ons, maar mij hoor je niet klagen. We verzamelen ons rond de kachel, waar van die nepkolen inzitten en worden verwarmd door gas. Op de schoorsteenmantel staan beeldjes, die mijn moeder verzameld. Naast de kachel staat een oude kolenkit, voor de sier. De kachel maakt een hard zoemend geluid terwijl deze opwarmt. Mama zit in de grote stoel, en wij zitten er om heen. Papa zit op het hoekje van de bank, met een peuk en een kop koffie. Naast hem staat een grote "uchel"-asbak. Dat is een asbak op een voet, en als je sjekkie dan op is, dan druk je hem uit, drukt op een knopje, het schijfje draait dan rond met een "uchelend" geluid en de peuk verdwijnt in asbak. Mijn vader is op het moment werkeloos, maar af en toe rijdt hij op de vrachtwagen, op oproepbasis.
Na het ontbijt kleed ik mij aan, pak ik mijn beker melk en mijn ontbijtkoekje en ga ik de achterdeur uit naar school. Ik loop langs het Tulpenplein, waar soms circus is en waar we 's avonds in de zomer spelen, ik steek het zebrapad over bij de Piet Smitstraat, daarna nog een zebrapad bij de Meester Fluitmanstraat. Onderweg kom ik al meer schoolgenootjes tegen. Ik steek de Tom Kranenburgstraat over, en ook de Dirk Wieringastraat, ik loop langs de Reigerweg langs de Rabobank en dan ben ik alweer bij school; "De Wieken". Ik speel nog wat op het schoolplein en ga naar binnen.
Ik hang mijn jas op en ga aan mijn tafeltje zitten. De juf verteld ons verhalen, we hebben taal en rekenen.
Als de bel gaat, pak ik mijn jas en ren zo snel mogelijk naar huis. Thuis aangekomen word ik liefdevol door mama ontvangen en zie ik dat ze speciaal voor mij een broodje filet american heeft gemaakt. Die heeft ze gekocht bij de Vivo, waar slagerij Kroeb in is gevestigd en waar mijn oudste zus werkzaam is.
Ik smul van mijn broodje en kijk mama liefdevol aan, want ik ben haar oogappeltje. Mijn oudste zus komt op thuis om even te eten, voor haar heeft mama lekker een prakje macaroni opgewarmd. Dat vindt zij namelijk zo lekker. Mijn andere zus komt niet eten, die zit op de middelbare school en blijft op school eten.
Papa zit aan tafel en zegt niet veel, hij bromt wat. Ik ben een beetje bang voor papa, hij wordt altijd zo snel boos, maar gelukkig is mama er om mij te beschermen tegen deze boze man.
Na mijn broodje huppel ik weer vrolijk naar school, ik leer het één en ander en speel met mijn vriendjes en vriendinnetjes. Als om kwart over drie de bel weer gaat, ren ik weer zo snel mogelijk naar huis. Mama zit al op mij te wachten met thee en een knappertje. Ze vraagt hoe mijn dag was, en ik ga lekker bij haar zitten. Ik vertel haar wat ik heb beleeft en daarna ga ik lekker buiten spelen.
We stoepranden wat en spelen verstoppertje. Totdat mijn mama roept dat ik binnen moet komen, we gaan zo warm eten. Ik stoei nog wat met papa, want dat kan hij als de beste, en gil om mama omdat hij te ver gaat, hij is een beetje té hardhandig. Mama vraagt of hij even normaal wilt doen met mij.
We eten bloemkool met een sausje, aardappels en een gehaktbal. Het sausje vind ik erg lekker, maar ik krijg het eten niet op. Mijn moeder laat mij happen van de lepel, maar ik begin te kokhalzen, ik wil niet meer. Papa wordt boos, en dwingt mij om te eten, totdat mama vindt dat het genoeg is geweest. Tijd voor het toetje. Lekker, mama heeft yoghurt met klop-klop er door heen gemaakt. Dat gaat er altijd wel in. Na het eten ruimen mijn zusters de tafel af en zij gaan afwassen. Ik mag samen met papa naar "de fabeltjeskrant" kijken, ik hoef lekker niet af te wassen, daar heb ik echt een hekel aan. Als mijn zussen klaar zijn, moet ik naar bed. Ik geef papa een kus en hij zegt; "wellerussies", het klinkt zo lief als hij dat zegt.
Ik voel zijn zachte, altijd geschoren wang. Hij ruikt naar sigaretten en amando.
In bed mag ik nog lezen van mama, en ik pak "de Kameleon" onder mijn kussen vandaan.
Ik krijg vijf kusjes van mama en ze vraagt mij om om acht uur te gaan slapen, en ze wenst mij slaaplekker. Ik lees nog wat, en oeps.....mijn moeder komt weer binnen, het is al na achten. Ik moet nu echt gaan slapen want morgen is er weer een schooldag. Ik pak mijn zakdoek en knuffel en ga lekker slapen. Zomaar een dag......

schat

Mijn man is een schat...hij heeft vandaag mijn vriendin een bosje bloemen laten maken voor haar zelf. Ze werkt in een bloemenwinkel, en heeft onlangs haar moeder verloren. Om een hart onder haar te steken is hij naar de winkel gegaan waar zij normaliter werkt. Maar ze was er niet. Dus heeft hij aan haar werkgever gevraagd om een mooi bosje voor haar te maken en thuis te bezorgen. Maar mijn vriendin werkt tijdelijk op een andere lokatie en haar werkgever vroeg aan haar of ze een bosje wilde maken met bloemen die zij het allermooiste vond. Aan het einde van de dag, gaf hij het bosje aan haar, met een kaartje er aan; "voor een vriendin". Wat een schat van een man heb ik. Vanmiddag ben ik verwend met een mooie bh van Marlies Dekkers, en hij kreeg van mij twee onderbroeken van Bjorn Borg, omdat hij het verdiend had. Alleen....we staan nu een beetje rood....shit!

periodes

Er zijn van die periodes in mijn leven, die in mijn geheugen gegrift staan, zoals de pesterijen op school, de scheiding van mijn ouders in de zomer van 1988, de vervelende periode na de scheiding van mijn ouders, samenwonen in oktober 1994, trouwen op 6 juni 1997, huisje kopen in oktober 1997, zwanger in juni 2000 en een miskraam in september 2000, wederom zwanger in oktober 2000 en de geboorte van Romy op 8 juni 2001. Dat laatste klinkt natuurlijk allemaal leuk, maar nog steeds word ik achtervolgd, door de boze geesten uit juist die periode.
Nadat ik de miskraam kreeg in september 2000, ben ik even in een gat gevallen. Ik was daar echt kapot van.
Toen ik snel daarna zwanger raakte van Romy, was ik ontzettend blij, maar mijn omgeving niet, zij waren gematigd positief; eerst maar afwachten. Mijn blijdschap sloeg al snel om in onzekerheid, want het kon natuurlijk weer fout gaan. Ik kon het toen alleen nog maar hebben over mijn zwangerschap. Mijn omgeving werd er langzamerhand schijtziek van. Ik had een zwangerschap vol met gebreken, zoals een instabiel bekken, dat juist niet aktief was als ik mij weer eens ziek meldde.
Het leek wel psychisch. Mensen geloofden mij niet, en vonden mij een aansteller, terwijl het toch een ontzettende pijn deed als ik werkte. Ik voelde mij in de steek gelaten door alles en iedereen. Toen ik na 26 weken een hoge bloeddruk kreeg, en heel veel vocht vast ging houden, voelde ik mij nog ongelukkiger. Ik moest rust houden, maar niets hielp. Toen ik na 34 weken zwangerschap op 11 mei een kilo per dag aan kwam, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ik voelde mij ziek, dik en lelijk. En de visite stak het dik-zijn ook niet onder stoelen of banken. Ze schrokken zich wild als ze mij, met mijn Nutty proffessor voeten zagen, waardoor ik mij nog slechter voelde.
Ik kreeg medicatie tegen de hoge bloeddruk, maar die wilde niet zakken, een bloeddruk van 160/110 begon normaal te worden. Uiteindelijk kon ik niet meer lopen, omdat er een zenuw in mijn been was afgekneld door het vocht. Visite wilde ik niet meer zien, zij konden over niets anders praten dan mijn dikke vette lichaam. Na 4 weken bedrust kreeg ik te horen dat ik een week later een keizersnede zou krijgen, want Romy lag ook nog eens in een stuitligging. Die week duurde een eeuwigheid, en ik woog inmiddels 100 kg, dat is nogal een verschil met de 65 kilo waar ik de zwangerschap mee begon. In die week begon mijn lichaam ook nog eens te protesteren, mijn nieren lieten eiwitten door, en mijn bloedstolling werkte niet meer optimaal. Ik en mijn lichaam waren dan ook blij, dat op 8 juni, na 38 weken zwangerschap, Romy eindelijk gehaald werd.
Wat een roze wolk hoorde te zijn, was één zwarte donderwolk. Ik had ontzettend veel pijn, ik was ziek, er zat vocht achter mijn longen waardoor ik het spaansbenauwd had, ik kon niet lopen, ik lag in mijn eigen stront op de steek en noem maar op, en o ja, ik was ook nog eens moeder.
Iedereen kwam blij binnen om ons nieuwe wondertje te bewonderen, terwijl ik mij zo ongelukkig voelde. Mensen begrepen mij niet, ik hoorde toch blij te zijn?
Toen Romy na een dag ook nog eens blauw aanliep, heb ik mij figuurlijk afgesloten voor haar, ik kwam er in ene achter dat ik haar ook nog eens kon verliezen. Romy moest van mij op de babykamer slapen, zodat ik goed kon slapen en als Wilfred kwam, dan moest hij maar voor haar zorgen, ik had genoeg zorgen voor mijzelf, daar paste Romy echt niet tussen. Bovendien had ik last van paniekaanvallen, die werden afgeschilderd als aanstellerij door de verpleging. Er werd een maatschappelijk werkster bij gehaald, en die zag gelukkig wel de ernst van de situatie in, en ging gelijk met mij aan de slag. Ook de fysiotherapeute die tijdens mijn zwangerschap langs kwam met parafine-zakken, zag dat ik wel wat hulp kon gebruiken. Zij nam mij mee de gang op voor een wandeling, en wat die wandeling voor mij betekende staat voor altijd in mijn geheugen gegrift....;
ik stapte mijn grauwe kamer uit, en zette de eerste stapjes op de gang, het leek alsof er prachtige regenboogkleuren de gang verlichtten, het was alsof ik wakker werd uit een nare droom, waar was ik in hemelsnaam al die tijd geweest? Waarom wist ik niet meer, hoe het echte leven er uit zag? Er liepen mensen op de gang, er was reuring, de zon scheen, ik leefde weer!!! Vanaf dat moment ging het bergopwaarts, en na vijf weken ziekenhuis mocht ik weer naar huis, met mijn prachtige dochter. Helaas was het daarna helemaal geen zonneschijn, maar misschien dat ik jullie daar nog een andere keer mee verveel. Ondanks dat we nu ruim zes jaar verder zijn, staat deze periode mij nog helder voor de geest. Ik moet nog een manier vinden om het te verwerken, want als ik aan deze periode denk, word ik nog altijd verdrietig en het geeft mij een naar gevoel, ik krijg er echt kippenvel van. Toch is er een ook positief puntje aan de zwangerschap en zeker het jaar daarna, het heeft mij veranderd. Ik werd een volwassen vrouw, ik werd verstandig, ik begon open te staan voor andere mensen, ik werd blij, ik werd minder egoïstisch. Ik word nu gewaardeerd om wie ik ben, en als ik soms een beetje terug val in mijn oude gedrag, dan word ik vanzelf even op mijn vingers getikt. Ik ben namelijk net een "molen", zoals iemand mij onlangs noemde, omdat ik altijd aan het malen ben, en die molen moet af en toe even tot bedaren worden geroepen. Ik besef mij steeds vaker hoe gelukkig ik nu ben, met mijn gezin, familie, vrienden en kennissen, en met mijn activiteiten die ik onderneem. Ik hou weer van het leven! En het allerbelangrijkste...Ik ben een goede moeder!

verjaardag

Lachend stappen we in de auto, een mooie lantaarn leggen we achter in de auto, met een kaarsje erbij (mijn waxine-lichjes waren plotseling zoek). Onderweg maken we een paar grapjes, we parkeren de auto voor de ingang, en lopen de poort door.
Onder ons knarsen de steentjes onder onze schoenen. We lopen, en kijken links en rechts wat om ons heen, we vinden een kastanje en nemen die ook gelijk mee, daar hield hij van. We zien wat bekenden, en na een wandelingetje van een paar minuten, komen we aan op een hoekje, helemaal achterin bij een houten kruis met een meeuw er boven op.
We zetten de lantaarn neer en steken het kaarsje aan. We vegen de meeuw schoon, leggen de kastanje neer en kijken naar het koperen naamplaatje, die op het kruis zit geschroefd; 1936 w.dijkstra 2003. We steken een sigaret op, en gaan op het bankje zitten, wachtend tot dat die meeuw voorbij komt vliegen. We zingen zachtjes een verjaardagsliedje, en kijken naar de lucht, kraaien, eksters, duiven en zelfs een vliegtuig vliegen over, maar geen meeuw. We wachten op een teken, het waait wel heel erg hard; zou dat het teken zijn? Hij hield van storm...Nee, het teken komt niet. Totdat heel in de verte een meeuw vliegt, maar die vliegt té ver weg om indruk te maken. We roken nog één sigaret, en dan is het tijd om te gaan. Druk babbelend en af en toe omhoog kijkend lopen we weer richting de poort, starten de auto en rijden terug naar het land der levenden.
Papa, alvast gefeliciteerd met Uw 71-ste verjaardag voor aanstaande dinsdag....

de jonge vrouw....

Een jonge vrouw ligt al 4 weken met een dik lichaam in een ziekenhuisbed.
Er groeit nieuw leven in haar buik, maar de vrouw wordt vergiftigd door haar eigen lichaam.
Het lichaam kan niet meer, het is ziek....
Het nieuwe leven wordt uit de buik gehaald, en de jonge vrouw ziet even het licht. Het licht is niet aards....

Een grijze grauwe kamer.
De jonge vrouw ligt in een kaal ziekenhuisbed. In haar slappe buik zit een diepe pijnlijke snede.
Naast haar bed staat een ledikantje met een nieuw leven er in.
De vrouw is ziek, en vraagt zich verdrietig af wat met het nieuwe leven moet doen. De vrouw hoeft het kind niet, de vrouw is moe....

De zon schijnt, een mooi meisje van zes en een stoer jongetje van drie spelen buiten. Het meisje van zes is op haar neusje gevallen. De vrouw ontfermd zich over het meisje en geeft haar een warme kus op haar neus. De vrouw houdt van haar....

Het lichaam is niet meer dik, het lichaam is voor altijd beschadigd, maar de vrouw in het lichaam is gelukkig.....
Zij is mama!
Miek

papa

"Als ik dood ga, dan kom ik terug als een meeuw", zei mijn vader altijd.
Mijn vader overleedt op 13 oktober 2003 op 67-jarige leeftijd, na een aantal maanden ziek te zijn geweest. De man rookte als een ketter en heeft zichzelf dood gerookt. De laatste maanden van zijn leven waren een hel, zowel voor hem, als voor zijn vrouw en zijn dochters. Hij was in de war, en in zijn ogen was een vreemde man te zien, die ik niet als mijn vader herkende. Het was alsof al het leven al uit zijn lichaam was verdwenen. Hij zat al maanden aan tafel met een zuurstoftank naast zijn benen, en werd ook nog eens getroffen door belroos, waardoor er meer vocht uit zijn benen ontsnapte dan dat er binnen kwam. Hij had zo'n dorst, maar mocht bijna geen vocht drinken omdat zijn hart dat niet aan kon.

Op 11 oktober is mijn vader naar de eerste hulp gebracht van het toenmalige Streekziekenhuis in Hoorn, met zijn vrouw, zijn zus en zijn drie dochters aan zijn zijde. Het laatste wat wij hoorden was dat zijn lever en zijn nieren al niet meer werkten. We werden door de verpleging gedwongen om weg te gaan, het werd te druk. Mijn vader bedankte ons voor onze komst en dat waren de laatste woorden die ik met hem heb gewisseld. Die avond werd hij over gebracht naar een verpleeghuis.

Op maandag 13 oktober werd ik gebeld dat mijn vader het einde van de dag niet meer zou halen, en of ik wilde komen. Ik hoefde mij niet te haasten want papa was niet meer aanspreekbaar. Omdat ik 20 weken zwanger was van Luke, heb ik op zijn sterfbed gevraagd of hij wilde waken over mijn kindje, maar er kwam geen reaktie.
Mijn vader overleedt later die dag in bij zijn van zijn vrouw, mijn zussen en mijzelf. Op het moment dat mijn vader overleedt, voelde ik Luke voor de eerste keer in mijn buik schoppen. Dat moment zal ik nooit meer vergeten...Niet veel later vloog er een meeuw voor het raam langs, en het was net of hij zeggen wilde; "Niet getreurd meiden, hier ben ik!"

Een maand geleden was ik met mijn gezinnetje en met mijn zus en mijn nichtje naar het strand, en wie kwam daar aan vliegen? Papa!
Hij poseerde keurig voor mijn camera, en ik heb er een prachtig plaatje aan over gehouden. Toch vraag ik mij af, bestaat er zoiets als reincarnatie of andere spirituele gebeurtenissen? Ik geloof wel degelijk dat onze ziel niet dood gaat, als je lichaam dood gaat, en als je daar in gelooft, dat je daar je troost in kan vinden. Misschien is het jezelf voor de gek houden, maar ik vind het fijn.