Jip en Janneke

Regelmatig lees ik mijn kinderen voor uit "Jip en Janneke", heerlijke kinderverhaaltjes, met een oom die sigaren rookt, moeder die nog boos mag worden op haar kind en buurmeisje. Jip en Janneke die naar de boer gaan om zelf eieren te halen, of Jip en Janneke die verdwaalt zijn en door een oom worden opgepikt om vervolgens een ijsje te eten, zonder het aan vader en moeder te vermelden. Ik hou van Jip en Janneke. Jip en Janneke doen mij verlangen naar vroeger.

Nu ben ik nog maar 32 jaartjes jong, toch vond ik de wereld vroeger leuker, zoals de weinige auto's die bij ons door de straat reden waardoor we altijd fijn op straat konden spelen en stoepranden, vaders die met een sjekkie in de woonkamer zitten, of een sjekkie opsteken in de auto, geen gordels achterin de auto, we speelden oorlogje met de buurkinderen, we liepen alleen naar huis uit school, en op zondag dronken onze ouders een borreltje om vervolgens nog een ritje met de auto te maken. Ik kan zo nog wel een hele poos door gaan.

Ik kreeg onlangs een hele leuke mail, over de jaren '70 en '80, waar ook dit soort voorbeelden stonden. Zo stond er in, dat er nog geen mobieltjes bestonden, en dat we gewoon voor donker thuis moesten zijn, en dat onze ouders niet eens wisten waar we uithingen. Vroeger was er geen internet, digitale tv, geen mobiele telefoon, geen Tom Tom; nee, gewoon moeder die de kaart aan het lezen was. Tot de dag van vandaag, weiger ik de aanschaf van de Tom Tom, mijn mannetje heeft nog een ouderwetse Miek Miek. Ik kan kaartlezen als de beste, en we zijn altijd nog op plaats van bestemming gekomen.

Mijn kinderen zijn ook gek op Jip en Janneke, al verbaasd mijn dochter zich soms over de dingen die Jip en Janneke samen mogen doen, want mijn dochter mag dat helemaal niet van mij, gewoon omdat het niet veilig is. Ik zou zo graag voor één keer een sprong in de tijd willen doen, terug naar de tijd van Jip en Janneke....