spreekwoordelijk kaboutertje

Een piepklein kaboutertje loopt door het bos. Het kaboutertje is verdrietig. En weet je waarom hij verdrietig is? Het kaboutertje is veel te klein, en dat vindt hij niet leuk.

Op een dag ziet hij in de verte een kaboutermeisje staan. Nieuwsgierig loopt hij naar het meisje toe, en ziet tot zijn grote verbazing dat zij ook heel erg klein is.

Het kaboutertje trekt even zijn baard goed, sjort wat aan zijn jasje, schopt zijn laarsjes uit en trekt zijn stoute schoenen aan. Hij loopt recht op het meisje af, maar het kaboutermeisje schrikt en rent weg.

Het kaboutertje kijkt haar na, en ziet hoe zij in een kuil valt, die zij voor een ander heeft gegraven. Het kaboutermeisje schreeuwt om hulp, en het kaboutertje rent richting de kuil. Onderweg wordt hij bijna onder poten gelopen door twee honden die vechten om een been, en hij ziet nog snel hoe de derde hond er mee heen gaat.
Hoog in de lucht ziet hij een zwaluw, en wordt blij, "een zwaluw maakt toch zomer?" Het meisje roept boos uit de kuil, dat éen zwaluw geen zomer maakt.

Hijgend van het rennen, staat het kaboutertje uit te blazen vlakbij de kuil.
Het kaboutertje zet zijn bril recht en kruipt al tijgerend richting de ingang van de kuil, waar hij recht in de bruine ogen van het kaboutermeisje kijkt. Ze kijkt hem woedend aan!
Hij kaatst een bal in de kuil om te kijken hoe diep hij is, maar de bal kaatst hard terug. Tja, wie de bal kaatst, kan hem natuurlijk terug verwachten.

Plotseling krijgt de kabouter het koud, en het begint te waaien. Een blik richting het bos, en hij realiseert zich waar hij mee te maken heeft. Even verderop staat een picknicktafel met een glas er bovenop. Het is een storm in een glas water!!

Sidderend van de kou, kijk hij het woedende meisje aan en vraagt aan haar, waarom ze zo boos is. "Omdat ik gered wil worden door een grote kabouter, en niet door een ukkie zoals jij!" antwoord het kaboutermeisje pinnig.
Het kaboutertje laat zich echter niet uit het veld slaan door het meisje en houdt zich stevig vast aan het veld.

Hij gaat op zoek naar takjes. Van die takjes maakt hij een laddertje. Hij laat het laddertje in de kuil zakken, en het meisje klimt langzaam omhoog via de ladder.
Als ze eindelijk veilig boven is, kijkt ze in de groene oogjes van het kaboutertje. Ze verdrinkt bijna in zijn oogjes en doet snel haar zwembandjes om. "Wat een schatje", schiet er door haar heen. En ze drukt snel haar handen op de schotwond.

"Wil je misschien iets drinken?" vraagt het kaboutertje. Het kaboutermeisje begint te blozen, en zegt iets sneller dan ze had verwacht, volmondig "ja". Het kaboutertje vraagt of ze misschien eerst haar mond leeg wilt maken, voordat ze weer eens iets zegt.

Samen lopen ze naar het glas water, waarvan de storm inmiddels is gaan liggen. Ze sluipen langs de liggende storm, en drinken voorzichtig een slokje water.
Nadat ze wat gedronken hadden, lopen ze zwijgend richting het huisje van het meisje. "Mag ik je vaker opzoeken?" vraagt het kleine kaboutertje. "Ik vind je toch wel lief, ondanks dat je zo klein bent. Kom je morgen weer langs?" vraagt het meisje. "Zorg je dan wel, dat die kuil voor een ander dichtgegooid is?" vraagt het kaboutertje. "Afgesproken" en ze geeft het kaboutertje een kusje op zijn behaarde wangetje. "Tot morgen".........