verslagen

Ik hoef niet meer te schrijven over de eerste jaren van onze zoon. Bijna iedereen die mijn verhalen volgt weet nu wel dat hij een ontwikkelingsachterstand heeft. Bijna vijf jaar lang ben ik voor hem aan het vechten en probeer ik hem met behulp van professionals te stimuleren in zijn ontwikkeling en met goed resultaat.
Onze zoon, voor wie aangeraden werd om hem te plaatsen op een medisch kinderdag verblijf, is vorig jaar februari naar een reguliere basisschool gegaan. Bij inschrijving heb ik destijds aan de directeur gevraagd, hoe hij over zorgenkindjes dacht. Hij antwoordde letterlijk; “Zolang ze niet kwijlend binnen komen, zijn ze welkom.” Een beetje cru, maar hij zei het wel.

Natuurlijk weten de meeste lezers ook dat we voordat hij naar de basisschool ging, wij in samenwerking met de peuterspeelzaal, hulp hebben gezocht. Zodat hij eventueel met een rugzakje of PGB op de basisschool kon beginnen. Onze zoon werd getest en ging de hele malle molen door, maar kreeg geen van beiden. Hij was verstandelijk “te goed”. Pijnlijk voor ons, want een kindje met het syndroom van Down, dat verstandelijk misschien nog wel beter is, krijgt zonder problemen één van de twee hulpsoorten.
Ik maakte me vorig jaar dus nog erge zorgen, toen hij naar de basisschool ging. Ik was bang dat hij zou onder sneeuwen in de grote boze wereld. We besloten de leerkrachten in te lichten, zodat ze niet voor verrassingen zouden komen te staan en vanaf hier hebben wij een foute beslissing gemaakt……. De leerkrachten waren dus al van te voren bevooroordeeld.

Onze zoon heeft vanaf dag 1 geen eerlijke kans gehad. Hij werd gezien als een kind die extra aandacht behoefte. Mogelijk is dit ook zo geweest, ik zal het niet ontkennen. Maar hierdoor zagen ze zijn goede kwaliteiten niet meer. Hij kan vanaf dag 1 prima puzzelen, hij is lief en speels, hij kan zijn eigen jas dichtritsen en gaat zelfstandig naar het toilet. En zo beschikt hij over meer kwaliteiten.

Tot een aantal maanden geleden kreeg onze zoon nog wekelijks logopedie, waar hij al drie jaar lang met plezier naar toe ging. De logopediste zag voordat onze zoon naar school ging, ook de ernst van de situatie in en besloot voor hem een versnelde procedure te starten voor het speciale onderwijs. Maar na een paar maanden op school te hebben gezeten, sloeg bij ons de twijfel toe. Onze zoon maakte niet één grote sprong in zijn ontwikkeling, maar wel een stuk of vijf. Voor ons gevoel kon hij prima mee komen. Hij ging met plezier naar school en kwam net zo blij weer thuis, met grote verhalen over de vriendjes waar hij mee speelt. Omdat de procedure inmiddels in volle gang was gezet, werd onze zoon getest. Waar hij bij logopedie nog hoge ogen scoorde, scoorde hij heel slecht op school en werd hij geïndiceerd voor het speciale onderwijs. We snapten er niets van, twee testen binnen een zeer korte tijd en allebei een verschillende uitslag. Zo zie je maar dat het momentopnames zijn. Onze zoon kreeg de stempel “Moeilijk lerend”.
We hadden regelmatig gesprekken met school en als het aan de leerkracht had gelegen, was hij afgelopen schooljaar al naar het speciale onderwijs gegaan, ze kon hem niet de aandacht geven die hij nodig heeft, zo vertelde ze ons. Maar zag zij dan niet dat hij met enorme sprongen vooruit ging? Je moet weten dat de leerkracht van onze zoon niet één van de jongste meer is en dat mogelijk de energie een beetje verdwenen is. Ik schrijf dit wat voorzichtig, aangezien ik niet dingen wil aanpraten, die mogelijk niet geheel kloppen met de waarheid. Het is mijn bevinding (en die van meerdere ouders). Toch door ons doorzettingsvermogen, verbleef onze zoon nog een jaar in groep 1 van de basisschool. Maar dan wel op onze eigen verantwoording. Stel je voor dat hij thuis onhandelbaar zou worden, dan is dat onze eigen schuld. Ik kan je vertellen, ik denk dat onze zoon thuis niet 1, 2, 3 onhandelbaar zal worden, daar ken ik hem té goed voor. Het is immers mijn eigen kind.
Dit schooljaar hadden we het idee dat de sprongen maar bleven komen. De logopediste was zelfs zo tevreden, dat zijn bezoek aan haar werd verminderd naar één keer in de maand. Het enige waar we met hem op moeten oefenen is “begrip, communicatie en opdrachten uitvoeren”. Ook de kinderarts was zeer te spreken over onze zoon en zag niet in waarom hij niet lekker naar groep 2 zou kunnen gaan. Dan zou hij vanaf groep 3 op het speciale onderwijs kunnen beginnen. Ik zag dat ook wel zitten. Er zitten meer zorgenkindjes bij onze zoon in de klas en die mogen ook nog een extra jaartje kleuteren, dus waren zou onze zoon niet nog een jaartje kunnen blijven, hij moet immers nog vijf worden. Hij zou dan vanaf zijn zesde jaar naar het speciale onderwijs kunnen gaan. Dat hij daar heen gaat, dat staat voor ons al vast. Het is geen verrassing meer.

Maar na een gesprek met school gister, voel ik me behoorlijk genaaid en verslagen. Ik was zelf niet bij het gesprek aanwezig, maar Wilfred wel. De school ziet liever dat hij na de grote vakantie naar het speciale onderwijs gaat. Ik was enorm verbaasd toen ze Wilfred verteld hadden dat onze zoon uitloopt in ontwikkeling op zijn leeftijdgenoten. Toen ik dat hoorde, brak er iets in mij. Dit is namelijk één grote leugen. Hij ontwikkelt nog steeds en hij loopt niet uit, maar eerder in. Ik wist genoeg en woede en verdriet maakten plaats. Al mijn hoop, al mijn inzet om hem nog één jaartje te laten kleuteren bij zijn vriendjes waar hij na schooltijd ook mee speelt, is weggevaagd. Onze zoon is niet langer welkom op het reguliere basisonderwijs. Dit was het enige wat ik nog voor hem en ons wilde; één jaartje kleuterschool.
Zelf heeft onze zoon er gelukkig niet zo’n moeite mee toen ik het hem voorzichtig en op mijn manier uitlegde. Ik heb zelf moeite met het beleid van school.

Gister vroeg mijn zoon aan mij; “Weet je wat ik later wil worden?” “Piloot!” Ik dacht alleen maar; “Jongen, als je echt iets wilt en je gaat ervoor…wie weet zit je over een twintig jaar achter het stuur van een toestel en laat je iedereen een poepie ruiken….”