"groter", de denkwijze van een vijfjarige

Omdat onze zoon door zijn ontwikkeling een soort “meeloop”-gedrag heeft, ben ik selectief geworden als het gaat om het spelen bij vriendjes. Sommige kinderen uit zijn klas zijn al een dik jaar ouder en zijn dit ook in het gedrag. Mijn angst is dat ze onze zoon meeslepen in, voor hem oncomfortabele situaties, of dat ze dingen gaan doen, waar ik absoluut niet achter sta. Bovendien was er laatst een jongetje te spelen, wat totaal niet leuk was. Het verschil was en is nog steeds gewoon te groot, waardoor onze zoon een “baby” werd genoemd, het speelgoed was niet goed of deugde niet, enzovoorts. En zo zat ik mij anderhalf uur te verkneukelen. Ik was dan ook erg blij dat zijn moeder hem kwam halen.

Afgelopen maandag vroeg onze zoon tijdens het middageten of hij bij een bepaald jongetje mocht spelen. Het jongetje zelf is best een leuk kereltje, maar niet in combinatie met onze zoon. Dus vertelde ik tegen hem, dat het klasgenootje te groot voor hem was en dat hij beter niet met hem kon gaan spelen. Ik zag het echt niet zitten. Ik hoorde onze zoon er verder niet meer over, totdat wij bij school liepen. Daar liep ook het bewuste jongetje. Onze zoon liep naar hem toe en zei toen, nadat hij hem eens uitgebreid bekeken had, enthousiast,: “Mam, ik kan wel met hem spelen, want hij is helemaal niet te groot.” Om er vervolgens achteraan te vragen: “Wil je met mij spelen?” Ik keek van het jongetje, naar onze zoon en merkte inderdaad op dat ze even groot waren. Dom, dom, dom! De moeder van het jongetje, dat niet helemaal begreep waar onze zoon het over had, keek mij verbaasd aan. En daar sta je dan, snel na te denken wat je hier op nu moet zeggen. Dus vertelde ik dat ik had verteld, dat haar zoon groter was dan onze zoon. Ik moest toch wat zeggen? Ik liep snel verder met onze zoon, omdat ik niet wilde dat hij het nog eens ging vragen. In de gang fluisterde ik, dat hij iemand anders mocht zoeken om mee te spelen en ik gaf hem wat opties. Gelukkig was onze zoon het bewuste jongetje alweer snel vergeten en sprak af met een ander mannetje uit zijn klas. Jammer genoeg kon het jongetje niet spelen, want hij moest naar zwemles, maar ik was blij dat hij niet verder ging vragen.

Onze zoon zijn denkpatroon is uiterst vermakelijk. Als ik twee jaar geleden aan hem vroeg of hij zijn beker en bord in de keuken wilde zetten, dan struikelde ik twee tellen later over het servies, die hij netjes op de vloer van de keuken had opgestapeld. Tja mam, je zei toch in de keuken? En zo was dit ook het geval. Ik vertelde dat het jongetje groter was, in plaats van ouder, dus ging onze zoon ervan uit dat het klasgenootje in lengte groter was. Toen het bleek dat de jongens dezelfde lengte hadden, was dit voor onze zoon het sein dat hij dus wel kon spelen met het jongetje. Ze zijn immers even lang? Natuurlijk had deze mama moeten weten hoe haar zoon denkt, maar hier had ik echt niet op gerekend.