Nog vijf weken te gaan tot de grote vakantie. Nog vijf weken voor het definitieve afscheid van onze zoon op de kleuterschool. Nog vijf weken, waarvan ik zo graag had gewild dat het er nog vijfenveertig werden. Zal onze zoon ook, net als de oudste kleuters, uit de klas “geveegd” worden? Van mij hoeft het niet, het doet mij pijn. Pijn in mijn hart, pijn van boosheid, pijn van teleurstelling in de school.
Ze hebben mij precies in de, voor hen, juiste hoek geduwd. De hoek van “opgeven”.
Ik heb een onmogelijke strijd verloren, hij was te oneerlijk. Het zou mij alleen nog maar meer boos hebben gemaakt en dat is het niet waard. We hebben er allemaal niets aan, de leerkrachten “kunnen hem de hulp niet bieden die hij nodig heeft”. Weet je hoe vaak ik die zin heb gehoord? Alle keren tijdens een gesprek en dat zijn er zeker vijf geweest. “Ons advies is…..”. Ook zo’n zinnetje dat ieder gesprek weer terug kwam.
Maar ook onze zoon heeft er niets aan, ze kunnen hem de hulp best bieden, maar geven het niet meer. Dat bemerkte ik afgelopen vrijdag toen ik hem zijn naam leerde schrijven, hij hield de pen nog steeds verkeerd vast. Dat maakte mij behoorlijk boos, want niet alleen ik heb de moed opgegeven, voor de leerkrachten is het kennelijk ook klaar. Jammer dat ze niet meer kunnen zien dat onze zoon zijn naam al voor 75 procent kan schrijven. Alleen de letter “K” is moeilijk voor hem.
En dan natuurlijk ben ik er ook nog. Wat heeft het voor zin om nog langer te strijden. Het wordt een persoonlijke strijd geworden tussen de leerkrachten en mij en onze zoon zou er de dupe van kunnen worden, wat hij dus al een beetje is. Gelukkig werd ik goed wakker geschud door iemand die het beste met onze zoon en ons voor heeft en als zij er niet was geweest, was ik nog steeds aan het “strijden” geweest. Dan had ik een soort contract getekend met de school en was ik nog ongelukkiger geweest.
Onze zoon zal zeker op zijn plaats zijn op de nieuwe school, hij zal daar de beste aandacht van Bovenkarspel krijgen en hij zal er zijn schooltijd tot een goed einde maken, dat weet ik zeker. Maar het is zo jammer, dat onze zoon niet zijn kleutertijd heeft af kunnen maken, het zou zo mooi zijn geweest. Je kunt je na het lezen van dit nu afvragen waarom we zo hard gevochten hebben. Zoals bekend was onze zoon min of meer verstandelijk gehandicapt “verklaard” toen hij een maand jong was. Toen hij echter een enorme ontwikkeling maakte in zijn tweede levensjaar, kreeg ik stille hoop dat hij misschien naar een reguliere basisschool zou kunnen gaan. Hij haalde zijn eigen ontwikkeling enorm in en bleef uiteindelijk “hangen” op een achterstand van 8 maanden, dus begon ik rekenen. Ik kwam er uit dat hij dus met een extra jaar kleuteren, nog best eens behoorlijk “bij” zou kunnen komen. Maar helaas zijn wij te eerlijk geweest ten aanzien van de school. Wij vertelden voordat onze zoon op school kwam, dat hij mogelijk een leerachterstand zou hebben en hiermee kreeg hij direct een stempel en werd hij flink in de gaten gehouden. Stel nu eens dat we niets hadden gezegd? Natuurlijk waren ze uiteindelijk bij ons terecht gekomen, maar dan had hij vast en zeker zijn kleutertijd afgemaakt op deze school.
Eigenlijk wil ik hierbij het verhaal afsluiten, er zijn teveel boze woorden van mijn kant gevallen. Ik ben de boze moeder en op school zijn er wanhopige leerkrachten, als ik ze moet geloven. Kijk, je hebt mijn verhaal, jouw verhaal en de WAARHEID en dit is mijn verhaal. Er zullen zeker tranen vloeien bij het afscheid, maar voor onze zoon zal ik erbij zijn!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
6 opmerkingen:
JA ER ZULLEN TRANEN VLOEIEN MAAR WEES TOCH NIET ZO'N BOZE MOEDER JOU ZOON KRIJGT DE KANS NOG OM GOED BEGELEID WORDEN OP SCHOOL MIJN ZOON HEEFT DIE KANS NOOIT GEKREGEN
tja, aan het schrijven en de hoofdletters te zien weer een bekend persoon, die zich niet bekend wilt maken. Sinds wanneer heb ik een broer, moeder? Je zal nooit anoniem blijven! Bovendien vraag ik mij af, over welke broer/zus je het hebt. Zover ik weet heb ik allemaal intelligente zusters en ben ik zelf ook geen dommetje. Nu jij weer! Oh, en houd je reacties voortaan maar voor je. Ik heb hier geen behoefte aan.
Ow, en geen gelieg en draaierij, want ik heb een geheime statisstiekenteller meelopen, waar ik precies de afkomst van de lezers kan aflezen, zoals ip adressen en woonplaats en wat denk je? Juist Bingo! Dit bericht komt uit Den Helder, getraceerd dus.
En nu over die zoon????? Vertel eens??? Weten wij dingen die jij wel weet en wij niet? Of val je één van mijn zusters aan? Dit neem ik zeer zwaar op, als je dat maar weet! Wat weet jij nu van kinderen met een ontwikkelingsachterstand. Helemaal niets. Wij zijn gelukkig met een gezond verstand geboren en wij liegen niet.
yeah!!!! ik heb een broertje,zie je wel.
mag ik 'm zien.mag ik 'm zien...
had altijd gedacht dat er ergens nog een zusje rondliep, maar het is dus een broertje.
Hoe zou hij heten?
Ik weet wel welke zoon uhhhh sorry dochter zij bedoeld.
Ze heeft een spellingscontrole overheen gegooit want er zitten
geen spellingsfouten in dit keer.
liefs een boze zoon
pardon waar heb je over
haha, ik lag me rot! En nog vragen waar ik het over heb? Je kunt er niet om heen draaien, je bent getraceerd en dit is nu precies waarom ik die heb geinstalleerd, om de anonieme reacties er uit te pikken. Je kunt er niet om heen, want ik weet dat jij het was. Dus geen onschuld spelen. Je was vast heel benieuwd naar de reacties he? Nu, die heb je dus gelezen, want je wilt alles van mij weten. Maar ik houd je in de gaten, je kunt er niet om heen. Ik weet precies wie je bent, wat je ip-adres is, hoelaat en hoelang je bent geweest. Nee, het internet is toch niet zo anoniem he? Maar beantwoord onze vragen toch eens?
Een reactie posten