het spookrestaurant

Bij het betreden van het restaurant hangt er al een vreemd sfeertje. Het ruikt er zelfs vreemd. Voorzichtig lopen we de donkere ruimte binnen en we kijken verbaasd om ons heen. We zijn de enige gasten van vanavond. Onze gastvrouw van de avond, die geheel in het zwart is gestoken, begeleidt ons met een ietwat vreemdige glimlach naar onze tafel. Ik bekijk haar nog eens nader en haar zwarte haren, ogen en donkere lippenstift vallen mij op. We nemen plaats aan een aparte tafel, in de vorm van een kruis. Op de tafel brandt een zwarte kaars, waar het kaarsenvet rijkelijk vanaf druipt.

De gastvrouw vraagt ons met een donkere stem of we trek hebben in rode wijn en of de kinderen trek hebben in druivensap. Gelijk er achteraan verteld ze ons, terwijl ze ons met haar zwarte kraalogen aankijkt, dat dit het enige is wat zij serveert vanavond. Ik kijk wanhopig naar Wil en hij knikt mij vol vertrouwen toe. Kennelijk heeft hij niet in de gaten dat ik mij ongemakkelijk voel. Ik stem in met de rode wijn en als de kinderen willen protesteren, leg ik hen zachtjes het zwijgen op: “Laat maar,” fluister ik hen zachtjes doch dwingend toe.

Terwijl de gastvrouw zich omdraait om onze drankjes te gaan halen, neem ik Wil in vertrouwen en vertel hem over mijn gevoel. Wil wuift het weg en zegt dat ik mij niet zo moet aanstellen. Als de gastvrouw terugkomt met de glazen wijn en druivensap, beginnen op datzelfde moment de lampen te flikkeren. Verschrikt kijk ik naar Wil en de kinderen, maar zij schijnen niets in de gaten te hebben. Ik huiver, maar doe mijn best om mijn angst te verbergen. We krijgen onze glazen uitgeserveerd en we besluiten te proosten op een gezellige avond. Terwijl ik mijn glas hef, valt mijn oog op de rode wijn, dat ik eigenlijk helemaal niet lust. De wijn lijkt dikker en roder dan normaal. We brengen een toost uit en nemen een slok. Direct proef ik de zoutige smaak van de wijn. Ik lust geen rode wijn, maar heb het wel eens geproefd en dat smaakte zeker niet zout. Ik begin nu toch wel ongerust te worden en vraag aan Wil wat hij van de wijn vindt. “Best lekker wijntje!” antwoordt hij, terwijl hij zijn lippen aflikt. De kinderen beamen dat druivensap eigenlijk best lekker is.

Plotseling beginnen de lampen weer te flikkeren en staat onze gastvrouw recht voor mij. Ze kijkt mij doordringend aan en vraagt mij of ik de wijn lekker vind smaken. Geschrokken door de zwarte ogen, knik ik angstig. Ze draait zich om en verdwijnt naar de keuken. Als ik iets tegen Wil wil zeggen, wordt mijn zicht wazig en hoor ik gelach in de verte. Het enige wat ik mij nog kan bedenken is; ”Zoveel heb ik toch niet gedronken?” Vanuit het niets wordt mijn blik getrokken naar de lege tafels, waar de kaarsen van branden. Ik schrik hiervan, want ik weet zeker dat deze kaarsen vijf minuten geleden nog niet branden. Mijn blik blijft wazig als ik schimmen zie bewegen. Ik blijf staren en zie dat alle tafels bezet zijn door mannen. Ze dragen zwarte gewaden en drinken pullen met rode vloeistof. “Bloed!” schiet er door mij heen. De mannen zijn luidruchtig en het bloed druipt langs kun kin. Mijn hart gaat ongelooflijk te keer en ik probeer te schreeuwen. Maar er komt geen geluid uit, enkel een raar gepiep. Ik kijk naar mijn gezin, maar zij schijnen niets van de mannen in de gaten te hebben. Ze houden alleen mij in de gaten, want ik schijn nogal raar te doen. “Gaat het?” hoor ik in de verte. Ik probeer mijn blik scherp te stellen, om te kijken wie mij de vraag stelt.

Plotseling wordt mijn blik weer helder en kijk ik in de vriendelijke ogen van een dame. Ze lijkt op onze gastvrouw, maar dan zonder de zwarte lippenstift en zwarte ogen. Ze kijkt bezorgd en ook mijn gezin kijkt bezorgd. Ik kijk naar mijn glas en in plaats van bloedwijn is het gevuld met overheerlijke witte wijn. De glazen van de kinderen zijn gevuld met limonade en cola en Wil heeft een biertje. Het is plotseling niet zo donker meer in het restaurant en de mannen zijn verdwenen. Op de tafel brandt een mooie witte kaars. “H..h..et gaat p..p..prima,” breng ik stotterend uit. De gastvrouw haalt haar schouders op en vraagt of we al toe zijn aan het diner. Nog een beetje gedesoriënteerd knik ik naar de dame en bekijk mijn gezin en het restaurant nog eens goed. Zouden ze het in de gaten hebben gehad?

Dit verhaal is tot stand gekomen, doordat wij gister uit eten gingen en de lichten plotseling begonnen te flikkeren. De gastvrouw vertelde ons dat wij in een spookrestaurant terecht waren gekomen. Mijn dochter zag er direct een leuk verhaal in, dus bij deze…het spookrestaurant!