Nico en Tine, het verhaal

Naar aanleiding van mijn vorige blog, zal ik iets meer vertellen over Nico en Tine. Nico en Tine komen al jarenlang over de vloer. Vroeger kwamen ze niet voor mij, maar voor mijn vader. Ze papten lekker aan met papa en hij genoot van hun aanwezigheid. Papa heeft ook weleens een poging gedaan om Nico en Tine de deur te wijzen, maar Nico en Tine waren halsstarrig en bleven papa pesten. Net zolang totdat hij door de knieën ging en Nico en Tine weer toeliet in zijn en ons leven. Het echtpaar hoorde gewoon bij ons. Ze reden mee in de auto en kwamen dikwijls bij ons thuis. Ach, toen maakte niemand zich nog druk om de twee. Ze waren nog niet zo duur en niemand stond stil bij de gevaren. Ze waren vies en ze stonken, maar voor de rest twee prima te verdragen gasten, al werd ik weleens misselijk van die twee, als ze weer eens mee reden in de auto.

Toen mijn ouders uit elkaar gingen, zo rond mijn twaalfde jaar, werd het rustig rond ons huis met Nico en Tine. Zij waren mee verhuisd met papa en zo kregen wij een beetje lucht. In de brugklas stonden ze plotseling bij mij op het schoolplein. Ik zag ze, ik rook aan ze en ik proefde ze. Ik vond ze zo smerig dat ik zwoor dat ik ze nooit meer wilde zien. Jaren gingen voorbij, zonder dat ik Nico en Tine maar voor een moment miste. Soms kwamen ze weleens bij ons thuis, maar ik had niets met ze en dat wilde ik zo houden. Tot op het moment dat ik in mijn examenjaar zat en ze bij een klasgenoot stonden. Inmiddels was ik toch wel weer nieuwsgierig geworden naar de twee. Ik had ze immers in geen jaren gezien. En zo kwam ik weer met ze in aanraking, maar nu op het persoonlijke vlak. Ze vertelden mij dat het stoer was, als ik met ze om bleef gaan. Ik vond het eigenlijk ook wel stoer, want in ene hoorde ik er een beetje bij. Vanaf dat moment gingen Nico en Tine af en toe mee naar de kroeg en in de zomer mee naar het zwembad. Ze hebben me zelfs gedwongen tot overgeven. Ik was toen zo pissig op ze dat ik ze een schop heb gegeven. Helaas kwamen ze iedere keer weer terug, maar met mate.

Op het MBO lieten ze me vrijwel met rust, met uitzondering van de weekenden, maar ik had verder geen last van ze. Totdat ik naar een andere klas verhuisde, waar Nico en Tine tijdens de les, buiten op een groep meiden stonden te wachten. De meiden vroegen of ik mee ging naar Nico en Tine. Ik vond het wel gezellig en zo leerde ik Nico en Tine beter kennen. Op schoolkamp waren ze ook mee en ze maakten me helemaal gek, ik ging totaal los.

Na het MBO ging ik werken in een schoenenwinkel, waar die twee alweer vaak aanwezig waren. Ik kwam niet van ze los. Eerst kwamen ze nog af en toe en bleven ze nog uit mijn buurt, maar al snel zocht ik ze zelf op. Ik was gek van ze, ondanks dat ze stonken en vies waren. Ze lieten mij in die tijd geld betalen en voor ik wist kwamen ze stiekem bij mij thuis. Niet stiekem voor mijn moeder, maar wel stiekem voor mijn vriendje Wilfred. Ik wilde absoluut niet dat hij wist dat ik regelmatig bezoek kreeg van Nico en Tine. Tot het moment dat we gingen samenwonen. Ik moest wel vertellen van onze gasten, ik kwam niet meer van ze af. Wilfred vond het niet zo erg en zo raakte ik al meer verstrikt in de slechte bedoelingen van het stel. Overal waar ik ging, huppelden ze achter mij aan. En als ik Nico en Tine vergeten was, zorgden zij er wel voor dat ik er weer aan dacht. Ik wist wel dat het stel slecht was, maar toen interesseerde het mij niet zo.

In 2000 wilde ik graag zwanger worden en met hulpmiddelen is het mij gelukt om het stel te verdrijven. Ik voelde me bevrijd van alle ellende en hield het een flinke tijd vol. Na een miskraam kwamen ze heel even langs om te kijken hoe het ging, maar omdat ik al snel weer zwanger raakte, heb ik ze dwingend verzocht om op te sodemieteren. En dat lukte….

Na een zware zwangerschap met een ziekenhuisopname van vijf weken en een keizersnede, raakte ik in een soort depressie. Mijn dochter huilde heel veel en al snel waren ze er weer; Nico en Tine! Eerst vond ik ze vies, maar al snel brachten ze voor mij een soort rustpuntje als mijn dochter eindelijk sliep. Eerst nog buiten, maar al snel onder de afzuigkap en ’s avonds gewoon binnen.

In 2003 raakte ik zwanger van mijn zoon en dit keer had ik meer moeite om het stel buiten te sluiten. Het lukte domweg niet. Mijn vader overleed in de tussentijd ook nog aan longemfyseem, maar ze bleven maar langs komen. Wel met mate, maar elke mate is teveel als je zwanger bent. Ik kon die gasten gewoon niet weigeren. Wel kwamen ze steeds minder vaak langs. Tot het moment dat ik een hoge bloeddruk kreeg. Pas toen kon ik ze een schop voor hun sodemieter geven. Ze bleven een aantal maanden weg, maar al snel na de geboorte van mijn zoon kwamen ze weer terug, ze waren met zijn tweeën gewoon veel te sterk.

En vanaf dat moment zijn ze er weer. Drie jaar geleden heb ik nog eenmaal geprobeerd om ze te elimineren, maar ook dat lukte niet en toen heb ik de hoop opgegeven. Het lukte mij niet meer om Nico en Tine uit mijn leven te krijgen. Ik werd angstig, want ik wilde niet ziek worden, ik dacht aan mijn kinderen en aan de financiën, maar zelfs dat kon mij er niet toe zetten. Ik zou Nico en Tine teveel missen. Maar de knop is nu om, zoals je in het vorige blog kunt lezen. Ik ga ervoor!! Vanaf eind volgende week zullen ze niet meer welkom zijn in mijn huis.