intuitieve ontwikkeling

Gehaast stap ik op de fiets. We hebben zojuist de kinderen op bed gelegd, en ik dacht nog wel even tijd voor een kopje koffie te hebben. Terwijl we aan de koffie zitten, gaat de deurbel, mijn zwager komt even langs en voordat ik het weet heb ik mijn tijd verpraat en ben ik te laat.

Gestrest fiets ik richting de Hoofdstraat, naar het huis van mijn kleine, grote zus Stella. Daar aangekomen zie ik dat het al vijf over half acht is. Ik fiets helemaal naar de ingang, kijk dat scheelt toch weer 10 seconden lopen.

Gehaast trek ik de deur open en een oase van rust en wierook-geur trekt om mijn hoofd heen. Het is alsof ik een andere wereld betreedt. Ik loop de trap op, en doe deur open. De anderen zitten al op mij te wachten en de dolfijntjes kirren mij te gemoed.

Een kaartje wordt getrokken, en de boodschap van het kaartje wordt ons voorgelezen. Een boodschap die slaat op het hier en nu.

Daarna een meditatie, luisterend naar een verhaal om tot jezelf te komen en jezelf te vinden. Als we onze ogen openen, zijn die zwaar en loom. Het is in ene ijskoud in de ruimte waar wij ons bevinden.

We krijgen een envelop in ons handen, met daarin een zelf meegebrachte foto van iets of iemand. We mogen vertellen wat we voelen bij de foto. Het is behoorlijk indrukwekkend wat er allemaal gevoeld en verteld wordt. Het is nog kouder dan eerst in de ruimte. Een vreemde koude trekt over ons heen, met de bij behorende kippenvel. Niet eerder voelde ik zo'n rare en ietwat beangstigende kou. Ik sidder helemaal, we hebben visite......

We praten met elkaar over de overledenen die wij hebben gekend, en de avond verloopt heel anders als van te voren gepland was.

We sluiten de avond af met een soort magnetiseren op afstand. Degene waarvan jij vindt dat hij of zij wel wat warmte en liefde kan gebruiken, mag je behandelen. Ik kies mijn beste vriendin, die het zwaar heeft na het overlijden van haar moeder.
We doen dit zo'n vijf tot tien minuten. En als donderslag bij heldere hemel zijn de kou en kippenvel verdwenen. De visite is weg.

Op de fiets sidder ik nog wat na, en ik ben blij dat ik mijn warme huisje binnenstap. Best wel heftig, een cursus intuïtieve ontwikkeling.....

spiritueel

Bestaat er een God? Die vraag houdt mij al een tijdje bezig. Ik ben niet gelovig opgevoed, en daarom moet ik zelf uitzoeken of er een God bestaat. Ik ben bang dat God niet bestaat, ik denk ook niet dat God de wereld heeft geschapen, ik geloof dat de aarde is ontstaan door de oerknal.
Ik geloof niet in een God, want waarom zijn er zoveel oorlogen, ziektes, hongersnood en andere ellende. Als er een God was, dan zou hij dit toch niet allemaal toestaan? Ik geloof wel in andere theorieën, zoals leven na de dood, paranormale of bovennatuurlijke verschijnselen. Ik geloof dat toeval niet bestaat. Ik geloof wel in de missie die de mens heeft op aarde, maar welke? Die moet ik nog uitvinden. Was het mijn missie om breuk uit te zoeken bij Action? Nee, maar misschien is het wel mijn missie om te luisteren naar de mensen, dus ook collega's die het nodig hebben. Ik sta graag met beide beentjes op de grond, maar ik kan gaan zweven na een spiritueel avondje uit. Als een medium jouw er uit pikt, en jouw dingen verteld die je eigenlijk graag wilt horen, dan geeft dat een enorme energieboost. Die boost duurt een paar dagen, en dan zwakt hij weer rustig aan af. Als mensen mij vertellen dat ik het in de handen heb, dan heb ik moeite om het te geloven. Maar als ik iemand voor de tweede keer van haar buikpijn heb afgeholpen, dan begint mijn ego enorm te groeien, maar ook dat zwakt na een poosje weer af. Ik kan emoties voelen van iemand, en kan haarfijn aanvoelen wanneer iemand verdrietig is of juist heel blij, of dat ze met mij willen praten. Wat zou ik graag contact met overleden mensen willen hebben die ik lief heb gehad, maar ze komen niet. Ik vind het ook wel een beetje eng, dus ik hoef ze niet persé te zien, maar als ze eens op één of andere manier mij een teken willen geven, dan zou ik dat heel gaaf vinden. Ik denk dat ze niet komen, omdat ik te graag wil. Toch zijn er ook groepen mensen, die niet met beide benen meer op de grond staan, en dat vind ik moeilijk. Ik kan daar slecht mee omgaan, want we leven nu eenmaal op aarde, in het hier en nu, en de spirituele wereld hoort op de tweede plaats te staan, tenminste dat is mijn mening. Ik moet nog een balans vinden tussen die twee, voorlopig blijf ik nog even met beide benen strak op de grond staan, en hoop ik dat de spirituele wereld mij vanzelf een teken geeft dat ik er klaar voor ben, maar misschien heb ik al wat tekens gehad. Ik ben nog te sceptisch om echt te geloven in de spirituele wereld. Ik raak er van in de war, misschien is het helemaal niet voor mij weggelegd. Maar ik voel toch de dingen die ik voel?