Vandaag is het vier jaar geleden, dat ik iemand voor de eerste keer dood heb zien gaan. Mijn vader verruilde op maandag 13 oktober 2003 om tien over drie in de middag het aardse leven voor het hemelse leven. Omringd door zijn drie dochters en zijn toenmalige vrouw heeft hij zijn laatste adem uitgeblazen in een verpleeghuis in Hoorn. Een aparte ervaring zou ik zeggen. Een beetje spannend, dat wel, ook wel griezelig.
Het is onvoorstelbaar dat iemand stopt met ademen en dat je hart ermee ophoudt en dat je dan ophoudt met leven. Waar gaat je ziel heen? Zweeft hij om ons heen, of is hij op een andere plek? Ik weet het niet, maar ik ben er heilig van overtuigd dat het leven niet ophoudt na de dood.
Mijn vader wilde geen poppenkast na zijn dood en wilde zo snel mogelijk onder de grond, dat was zijn wens. Er kwam geen condoleance, en twee dagen na zijn overlijden lag hij al onder de grond, bovenop een vreemde vrouw...foutje van de uitvaartverzorgster, die had ons niet verteld dat hij het graf zou delen met iemand anders. Heel slordig allemaal!
Persoonlijk vond ik het niet leuk dat er geen condoleance was, en dat er geen mensen afscheid konden nemen en ook heel belangrijk; ons een hart onder de riem konden steken, zoals zijn zus, waar hij al jaren geen goed contact mee onderhield. Zijn zus is één van de liefste mensen op aarde, en zij was er dan ook ziek van dat ze geen afscheid meer heeft kunnen nemen van haar grote broer.
Er werd een houten kruis besteld bij een speciaalzaak, en er werd een houten meeuw in een winkel gevonden, en die prijkt nu op het kruis. Op het kruis zit een koperen plaatje met zijn naam. Hij ligt helemaal achterin het kerkhof. Ik vind het nog steeds droevig hoe het allemaal is vergaan na zijn overlijden.
Na vier jaar mis ik hem nog steeds, het kleine mannetje met zijn zachte hangwangetjes, zijn witte haartjes met gele nicotinelok, zijn klompen, niet te vergeten zijn blauwe schippersmutsje die hij zelfs in huis op had, zijn zongebruinde huid, zijn stinkende sigarettenadem en -vingers, altijd een kopje koffie voor zijn neus, altijd snoepend aan oude kaas en dropjes, en bovenal; zijn beste vriend eeuwig tussen zijn lippen. De vriend die eigenlijk een enorme verrader was, want hij heeft mijn vader ziek gemaakt. Foei, sjekkie!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
je papa zal altijd over je waken hij is niet dood alleen het lichaam waarin hij inwoonde dat is er niet meer maar zijn geest waakt over jou en je gezin en ik heb van Stella gehoord dat hij ook over mijn waakt als een beschermende de engel en dat geloof ik ook gr mam
Een reactie posten